Rahaf (14): “Ik weet hoe het voelt om alles achter te laten — daarom wil ik iets veranderen”

Ze is bijna 15. Zit bij ons op school. Lacht makkelijk. Maar in haar stem hoor je iets anders. Iets dat blijft hangen. Rahaf komt uit Syrië. En haar verhaal begint niet hier. “We herdenken omdat het echte mensen waren”. “De oorlog vergeet ik nooit,” zegt ze rustig. Even stil. “Het waren geen cijfers. Geen nieuws. Het waren mensen. Mensen die gewoon wilden leven.” Je hoort de emotie in haar stem als ze erover praat. Alsof afstand niets verandert aan wat ze heeft meegemaakt. Voor Rahaf is herdenken geen keuze. Het is nodig. Omdat vergeten geen optie is. “Iedereen moet vrij zijn,” zegt ze. “Om te geloven wat hij wil. Om te leven zoals hij wil.”

Van Syrië naar Nederland: opnieuw beginnen

Rahaf woont nu ongeveer drie jaar in Nederland. In Loenen, om precies te zijn. Maar haar dagen beginnen en eindigen in Apeldoorn bij onze school UDO. Haar start was op de ISK (Internationale Schakelklas). Twee jaar lang draaide alles om één ding: de taal leren. “Het was intens,” zegt ze. “Maar ook heel mooi.” Ze glimlacht als ze aan die tijd terugdenkt. “De docenten waren echt lief. Ze hielpen me met alles. Ik wilde het ook heel graag leren.” En dat voel je. Haar Nederlands is niet alleen goed — het is doorleefd. “Ik vind het een mooie taal,” zegt ze. “De klanken… die zijn speciaal.”

Schrijven als uitlaatklep

Tijdens haar tijd op de ISK ontdekte Rahaf iets nieuws: schrijven. “Ik dacht eerst dat ik geen gedichten kon maken,” vertelt ze. “Maar toen ik begon… kwam alles eruit.” Haar woorden werden een plek voor haar gedachten. Voor wat ze voelde, maar niet altijd kon zeggen. En ze houdt het niet voor zichzelf. “Ik vind het belangrijk om mijn eigen teksten voor te lezen,” zegt ze. “Dan kunnen mensen echt horen wat ik bedoel.” Daar zit kracht in. En moed. “Ik moest weg omdat het niet meer veilig was” Rahaf hoefde niet lang na te denken toen de situatie in Syrië verslechterde. “Ik kon daar met mijn familie niet blijven,” zegt ze. “Het was niet veilig. Door mijn geloof.” Ze zegt het zonder drama. Maar de lading is er. Het is de realiteit waar ze uit komt. Misschien is dat ook waarom ze zo betrokken is bij wat er nu in de wereld gebeurt.

Gaza en Oekraïne: “Die kinderen hebben niets gedaan”Via social media volgt Rahaf het nieuws. Gaza. Oekraïne. Andere plekken waar oorlog het leven bepaalt. Vooral de kinderen raken haar. “Ik denk veel aan hen,” zegt ze. “Ze hebben niets verkeerd gedaan. Maar ze moeten wel zo leven.” Ze weet hoe dat voelt. En dat maakt het anders. Persoonlijker.

Grote dromen, helder plan

Rahaf zit nu in het eerste jaar van de mavo. Maar ze kijkt al verder. “Ik wil volgend jaar naar de havo,” zegt ze. En daarna? Ze heeft haar route al uitgestippeld: mavo → havo → hbo → universiteit. Haar doel is duidelijk: internationaal recht en mensenrechten studeren. “Ik wil mensen helpen,” zegt ze. “Echt iets betekenen.” Geen vage droom. Een concreet plan.

Waarom Apeldoorn haar rust geeft

Wat opvalt: Rahaf praat met liefde over Apeldoorn. “Ik hou van de rust hier,” zegt ze. Ze vergelijkt het met andere steden die ze heeft gezien, zoals Hengelo en Enschede. “Daar is het drukker. Hier niet. Hier kan ik rustig nadenken.” Even pauze. “Hier hoor ik mijn eigen stem.” Dat is misschien wel het mooiste wat ze zegt.

Haar boodschap is simpel — maar raakt

Aan het einde van het gesprek wordt ze heel duidelijk. “Behandel iedereen als mens,” zegt ze. Niet als label. Niet als geloof. Niet als afkomst. Gewoon: mens. “Daar moet je mee beginnen.”